Seymus, Vic (1940)
Vic Seymus is een buitenbeentje in de Vlaamse hekserij. Hij omschrijft zichzelf ook niet als heks, maar als hagedessa, naar het Oud-nederlandse woord waarvan het moderne heks afstamt.
Seymus behoort tot de zogenaamde erfheksen, mensen die al generaties lang in hun familie leden hebben die zich met vormen van hekserij bezig houden. In tegenstelling tot wat vaak beweerd wordt, werkten erfheksen niet in covens, waren het geen paganisten en beoefenden ze geen ingewikkelde rituelen. Meestal waren het eenvoudige volksmensen, die 's zondags naar de kerk gingen, maar wel goed op de hoogte waren van kruidenkunde of magie. Seymus' grootmoeder was zo'n vrouw die een indrukwekkende kennis bezat van medicinale kruiden. "Op mijn elfde jaar heb ik een sobere, haast schuchtere inwijding ondergaan," zegt Seymus. "Het was met Pinksteren, de rhododendrons bloeiden overvloedig en mijn 85 jaar oude grootmoeder was een weekje bij ons. Met haar wandelde ik veel doorheen de kleurige dreven en ergens bij een bosvijver heeft ze me bij mijn schouders gevat, terwijl ze achter me stond. Ze zei toen: Kijk goed naar het water, zie de zon in het water, voel de wind om je heen en steun stevig op de aarde. Vergeet dat gevoel nooit, want het is echt heilig. Nadat ze twee jaar later gestorven was, kreeg ik van mijn tante een boek van mijn grootmoeder. Het was een oud en veelgebruikt boek vol medicinale kruidentips, maar ook hoe je planten moest oogsten, drogen en verwerken. Naast het praktische waren er toespelingen in opgenomen die een magisch effect beoogden. Zelf heb ik er weinig in gelezen, omdat het boek is zoek geraakt of me gewild werd ontfutseld."
Vic Seymus' belangstelling voor planten was echter gewekt en hij experimenteerde zelf met kruiden. Later werd hij herborist en docent aan de Europese Academie voor Complementaire Gezondheidszorg In Antwerpen, waar hij instond voor de opleiding herboristen. Ook professioneel is hij met planten bezig op de gemeentelijke groendienst van Mol.
Seymus' spirituele reis begon toen hij op z'n achttiende een priesteropleiding startte in een klooster, maar hij bleef zich interesseren in natuurlijke spiritualiteit. "Enkele opmerkingen van mijn kloosteroverste aangaande mijn interesse brachten mij in twijfel en meer en meer volgde ik mijn inzichten en voorkeuren tot ik het klooster achter mij liet."
Seymus specialiseerde zich in de oorsprong van feesten en de daaraan verbonden rituelen. "Via die feesten ging ik meer en meer lezen hoe de Kelten en de Germanen leefden en hoe hun visie was op de natuur en de goden. Reizen en opzoekingen deden in mij het besef groeien dat het ook anders kon: terug naar het Joelfeest, mijn kinderen vertellen dat Wodan het even goed kon dan Sinterklaas, hun feest als zevenjarige, het overgangsfeest bij hun puberteit... Daarnaast kwamen de publieke rituele vieringen rond midwinter, vaak met meer dan honderd mensen. Ze schaarden zich rond vuren of liepen onder brandende fakkels door. Of ze schreven met een vlammetje hun naam en hun wensen in de lucht, steeds speels boeiend en vol overgave. Die mensen leken als betoverd."
In september 1994 stichtte Seymus zijn coven Hamal, bestaande uit dertien mensen. Hamal betekent kring of ring. De coven volgt de Angelsaksische traditie niet, maar tracht zoveel mogelijk de lokale tradities in ere te herstellen. De opleiding in de coven duurt twee jaar. In die periode ondergaan de geïnteresseerden vier inwijdingen: een mineralen-, een planten- een dieren- en een menseninwijding. In elke inwijding tracht de kandidaat de diepere essentie van het thema te vatten. Tijdens de diereninwijding krijgt elke kandidaat een heksennaam. De vier inwijdingen gebeuren in covenverband. Een vijfde inwijding, die elke hagedessa afzonderlijk doet, sluit de cyclus af. De vijfde inwijding is een persoonlijke levensopgave. De kandidaat die deze stap waagt, moet trachten gedurende één maand geen negatieve gedachten over anderen te hebben, een bijzonder zware opgave. De vijf inwijdingen verwijzen vanzelfsprekend ook naar het pentagram, de vijfster, het symbool bij uitstek van de Wicca.
Alhoewel de hagedassa's een heel eigen traditie volgen, zijn er bijzonder veel overeenkomsten met de Angelsaksische Wicca. De werktuigen van de hagedassa zijn nagenoeg identiek aan die van de Angelsaksische heksen: een athame, een kelk of graal, een staf, een gewaad of zonnemantel. De hagedassa's gebruiken nog de zogenaamde joelluchter, een aardenwerken lampje dat het haardvuur symboliseert en brandt tijdens alle feesten en plechtigheden. De rituelen hebben treffende gelijkenissen met die van de Britse tradities en de hagedessa's werken soms ook skyclad.
Seymus geeft ook lezingen over plantengeneeskunde, sprookjes en sagen, en geeft voor kinderen voordrachten over heksen en beheksen. Hij is auteur van de boeken Wandelen en kruidig genezen, Promenades de santé en Belgique, Kruidige tuin, kruidige keuken, Over kruiden en veel meer, Spelen met planten, Groenten in een oogopslag, Namasté Nepal, Uit de grote rijke kinderziel, Mol in 't groen...
Informatie:
Fik Seymus, Patrijsstraat 24, 2400 Mol.
Wie antwoord wil, sluit liefst een postzegel in.
Alle teksten uit ABRACADABRA - lexicon van de moderne hekserij: © Jan de Zutter