Leland, Charles Godfrey (1824-1903)
De Amerikaan Charles Godfrey Leland was een avonturier, globetrotter en auteur van onder meer satirische geschriften, maar hij was ook amateur-volkskundige. Hij was bijzonder geïnteresseerd in de studie van de zigeuners en Amerikaanse indianen. Leland verhuisde naar Groot-Brittannië van waaruit hij talrijke reizen ondernam op het Europese vasteland. Tijdens zijn verblijf in Italië in 1888 onderzocht hij de oorsprong van het plaatselijke heidense geloof. Hij ontmoette er een Florentijnse heks, een zekere Maddalena, die hij beschreef als "een jonge vrouw die in Engeland voor een zigeunerin zou worden gehouden, maar in wier gelaat ik het antieke Etrurië leerde kennen, met zijn vreemde mysteriën, en waaraan de ondefinieerbare glans van de Heks was toegevoegd."
De mysterieuze Maddalena -- van wie niet geweten is of ze ooit echt heeft bestaan -- was volgens Leland een half geletterde boerin, geboren uit een traditioneel heksengeslacht. Leland schrijft dat hij al in 1886 van haar te weten was gekomen dat er een manuscript zou bestaan, dat de doctrines van de Italiaanse hekserij bevatte. Na veel aandringen zou Leland op 1 januari 1897 van Maddalena het manucript hebben gekregen. Het boek was geschreven in het handschrift van Maddalena, en Leland vermoedt dat de teksten grotendeels uit een mondelinge traditie afkomstig waren. Kort nadat hij het boek had ontvangen, begon Leland te sukkelen met zijn gezondheid. Hij zorgde er nog voor dat het manuscript in 1899 kon gepubliceerd worden onder de titel Aradia, or the gospel of the Witches. In 1903 overleed Leland in Florence.
Aradia bestaat uit een reeks verhalen, spreuken en rituele teksten. Volgens Leland zijn sommige verhalen gewoon notities van een mondelinge overlevering van moeder op dochter. De meeste historici gaan er van uit dat Leland de teksten zelf heeft geschreven. De Britse historicus Ronald Hutton schrijft: "Het leest als een onmiskenbaar negentiende eeuws werk. Het lijkt ten minste een origineel werk zodat Leland in elk geval niet van plagiaat kan beschuldigd worden." Nochtans liet Leland zich wel inspireren door een ouder werk van de Fransman Jules Michelet. In zijn boek La Sorcière, schrijft hij ook over een oude heksenreligie die ondergronds in blijven voortbestaan. Zowel Michelet als Leland omschrijven de heksen als strijdsters tegen sociaal onrecht, die op hun beurt onderdrukt worden door machtsinstellingen. Deze kijk op hekserij verraadt vooral de eigen politieke overtuigingen van de auteurs, en heeft weinig te maken met de historische feiten.
In de verhalen in het boek Aradia is er sprake van Diana, de allereerste goddelijke en scheppende kracht. Diana deelde zichzelf op, zodat er ook een mannelijke godheid ontstond, Lucifer, de zon. Lucifer staat ook hier niet voor de christelijke duivel, maar voor de veel oudere Lichtbrenger. Volgens de legende hadden Diana en haar broer-zoon Lucifer een dochter, die Aradia heette. De naam is de Italiaanse vertaling van Herodias, die in La Sorcière van Michelet voorkwam.
Aradia is de vrouwelijke messias van de heksen. Zij werd door Diana naar de aarde gestuurd om er de armen en onderdrukten te beschermen. De naam Aradia wordt in de moderne Wicca nog algemeen gebruikt als de naam van de Godin. Ook de term Oude Religie is mogelijk afkomstig uit Aradia, waarin Leland het veelvuldig heeft over La Vecchia Religione.
In Aradia staat ook een beschrijving van de esbats, waarbij er sprake is van rituele naaktheid. Die esbats lijken sterk op de feesten die de moderne heksen vieren. Ook het rituele maal, waarbij voedsel en wijn ter ere van de Godin worden geconsacreerd, leeft door in de moderne rituelen. Gardner heeft zich dan ook door Aradia laten inspireren bij de uitwerking van zijn Boek der Schaduwen. In de moderne Wiccarituelen zijn ook hele tekstpassages uit Aradia overgenomen. De Opdracht van de Godin, een van de bekendste rituele teksten uit de Wicca, is een bewerking van een tekst uit Aradia.
Alle teksten uit ABRACADABRA - lexicon van de moderne hekserij: © Jan de Zutter