halsketting
Veel vrouwelijke heksen dragen tijdens de werkzaamheden een halsketting die de Cirkel van het Leven voorstelt. De traditionele heksenketting bestaat uit een snoer van afwisselend amber- en gitkralen. Deze heksenketting is meestal gereserveerd voor de hogepriesteres, maar in sommige covens mogen ook eerstegraadsheksen zo'n ketting dragen.
Een halsketting werd al duizenden jaren geleden met de Godin in verband gebracht. Figurines uit de steentijd tonen de Godin met een kralenketting om de hals. De vorm van de ketting verwijst naar de Cirkel als symbool van het vrouwelijke, de baarmoeder waaruit alle leven geboren wordt.
De oorsprong van de amber- en gitketting in de hekserij is onduidelijk. Het alterneren van amber en git zou mogelijk te maken hebben met de dualiteiten waarmee heksen graag werken, zoals zon (amber) en maan (git), licht-donker, man-vrouw...
Ongetwijfeld heeft het gebruik van git en amber ook te maken met de magische en geneeskrachtige eigenschappen die aan beide 'stenen' werden toegedicht. Zowel amber als git zijn geen 'echte' stenen. Git is eigenlijk in modder gebitumiseerd hout en amber is versteend hars van naaldbomen. Beide 'stenen' hebben ook de eigenschap dat ze na wrijving elektrisch geladen worden.
Git is een vrij zachte zwarte steen die al sinds de bronstijd gebruikt wordt om sieraden te maken. Git werd vroeger ook verbrand tijdens magische genezingsrituelen.
Amber of barnsteen wordt vooral in zee of op stranden gevonden, waar de brokstukjes aanspoelen. Al sinds de steentijd worden er sieraden van gemaakt en de steen zou ook over genezende eigenschappen beschikken. Zo zou hij sterk desinfecterend werken, reden waarom hij tegen allerlei kwalen werd aangewend. Voor de Grieken was het de steen van de onsterfelijkheid, zoals blijkt uit de naam, die afgeleid is van ambrotos, onsterfelijk. In onze streken werd amber ook gebruikt om te toveren of om kwade invloeden te weren.
De halsketting speelt ook een belangrijke rol tijdens de tweedegraadsinwijding van heksen. Tijdens het ritueel dalen de vrouwelijke heksen symbolisch af in de Onderwereld, waar ze al hun sieraden moeten afleggen. Ze ontmoeten er de Heer van Dood en Wedergeboorte, het duistere aspect van de God. Alhoewel de God zich in het dodenrijk bevindt, heeft hij zelf geen macht over de dood. Hij kan enkel de doden rust bieden om hen dan in staat te stellen terug te keren naar het rijk van de levenden. Deze kennis heeft hij gebundeld in de symbolische ketting die de Cirkel van het Leven voorstelt, of de Cirkel van Dood en Wedergeboorte. Hij onthult dan ook aan de kandidaat zijn kennis door haar de ketting aan te bieden.
Alle teksten uit ABRACADABRA - lexicon van de moderne hekserij: © Jan de Zutter